در پیله ی ناتمام خودم خشک میشوم...نه پروانه میشوم...نه مثل کرم های بی پیله  از واغلطیدن و چرخیدن ذوق مرگ میشوم...هیچ وقت یادم ندادی چطور پیله را تا انتها ببافم...کرم بلندپرواز همین است ....نیمی در تاریکی نیمی در روشنایی...نه توان پرواز...نه خواهش خزش...همینجا...در همین پیله ی نصفه نیمه...دارم خشک میشوم...ببین!